Hodowca sam decyduje o kolejności doskonalenia cech i po osiągnięciu odpowiednich rezultatów pod względem jednej wybiera sobie do stada osobniki ze względu na cechy następne. Jest to chyba najszybszy sposób uzyskania poprawy selekcjonowanej cechy. Jako przykład jego zastosowania w praktyce podają starania krajowych hodowców o poprawę elementów barwy okrywowej lisów polarnych. Chodzi w tym przypadku o uzyskanie wyraźnego kontrastu barwnego (woalu) i rozjaśnienie barwy podszycia. Oba te wskaźniki ogólnej barwy okrywy lisa polarnego znalazły swoje miejsce w normach oraz we wzorcach i jako ekonomicznie ważne cechy warte s ą uwzględnienia przy selekcji. Jedna z metod jest selekcja na podstawie niezależnych ocen. Dotyczy ona szeregu wybranych cech, dla których ustala się określone poziomy wymagań warunkujące wybór danego zwierzęcia, czyli niezależny poziom brakowania. Selekcja taka pozwala traktować poszczególne cechy niezależnie i gdy którakolwiek z nich nie uzyska założonego poziomu oceny pozytywnej, zwierzę nie zostaje zakwalifikowane do stada, chociaż za pozostałe cechy może otrzymać wysokie noty.

Jakość skóry .